KÄ°MÄ° Ä°NER-KÄ°MÄ° BÄ°NER

Fakı EDEER (Halk Ozanı-Araştırmacı)
EmirdaÄŸ’ın bir köyüne baÅŸka bir köyden altı çocuklu bir aile toprak almak için yerleÅŸir.Çok fakir olan ailenin reisi iÅŸi gücü olmadığı için üzgün bir vaziyette, emanet tuttuÄŸu evi duvarına yaslanarak oturup iki elini kafasına dayayıp ,yabancı olduÄŸu köyde çocuklarının karnını nasıl doyuracağını düÅŸünürken, o köyün arabacısı yorgun atlarının gemlerinden asılarak durdurur. Tam denginde duran atların ayaklarından başına kadar bakar,arabanın üstünde aÄŸzında yarı yanmış sigarasının külünü eline alıp “Selamünaleyküm arkadaÅŸ” der.
“Ve Aleykümselam “
“Yeni mi geldin ?”
“Evet…”
“Sen de mi toprak almaya geldin?”
“Alabilirsek ,ya nasip…”
“Ä°nÅŸallah alırsın.”
“Bilmem arkadaÅŸ ,köyün huyunu suyunu bilmiyoruz ,yardımcı olurlar mı bilmiyorum ;elde yok, avuçta yok,ne yaparız bilmiyorum?”
“Düzelir Ä°nÅŸallah .Allah bunalanı bunda koymaz yiyeceÄŸiniz içeceÄŸiniz var mı bari?”
“Ä°ki gün idare eder,sen köyün yerlisi misin?
“Evet yerlisiyim.”
“Bana göre bir iÅŸ olursa, haber verirsen sevinirim,altı çocuk da olunca zor…”
“Olursa haber veririm,adın ney sahi;
“Ali seninki ney?
“Ahmet … iyi hoÅŸ kal.”
diyerek ,dingin atlarına kamçı sallayıp,” deh” diyerek yola koyuldu.Ä°stikameti köyün en zengini HurÅŸut AÄŸa’nın eviydi,HurÅŸut AÄŸa’ya pazar alış veriÅŸini yapmış onu götürmekteydi.Ali’nin yanından ayrılıp AÄŸa’nın yanına gelesiye kadar Ali’nin halini ve çocuklarının periÅŸanlığını düÅŸündü.”Allah yardımcıları olsun…” demekten baÅŸka yapacağı bir ÅŸey yoktu,çünkü kendisi de geçimini zor saÄŸlayan bir kimseydi.
HurÅŸut AÄŸa’nın, geniÅŸ bahçenin tam ortasına yapılmış üstü Marsilya  kiremitli eve geniÅŸ borda kapıdan girdi.AÄŸa evin önündeki hayattan arabacı Alinin yorgun atlarının kendi evine gelmekte olduÄŸunu seyretmekte idi.Arabacı Ali doÄŸru AÄŸa’nın yanına vardı selam verdi.
AÄŸa ,”SipariÅŸlerin hepsini aldın mı ?”dedi.
Arabacı Aliyi çok seven AÄŸa, “SaÄŸ olasın Ali AÄŸa gel çay içelim de eve öyle git,atlara bir torba tak” diyerek buyur etti.
Arabacı Ali,
“Hiç fena olmaz AÄŸa” diyerek atlarını bir gölgeye çeke rek torbalarını takıp, AÄŸa’nın yanına oturdu.Çaylar gelip yudumlanırken, AÄŸa kasabadan havadisler sormaya baÅŸladı
“De bakalım Ali AÄŸa yediÄŸin yemekler senin olsun, gördüklerini anlat bakalım. “
Ali, AÄŸa’nın masasında duran kaliteli sigaradan bir tane muhtar çakmağıyla yaktıktan sonra
“Ä°yilik güzellik pek önemli bir ÅŸey yok.”
“Valla Ali AÄŸa sen haber getirmesen kimse getiremez, bizde habersiz kalırız “
Arabacı Alinin aklına köye yeni gelen altı çocuklu Ahmet gelir.
“Sahi köye biri gelmiÅŸ,altı çocuÄŸu var,adamın sakal dizine inmiÅŸ,jilet parası bile yok,çocuklar periÅŸan,belki aç,onları gördüm,vallahi buraya gelesiye üzüldüm AÄŸa.”
“Toprak almak için mi gelmiÅŸler?”
“Her halde .”
“Amma gelen var köye yirmi hane oldu.”
“Oldu ya ! Bizim tapusuz tarlaları elimizden devlet alacak onlara verecek Ali AÄŸa “
“Ne biliyim AÄŸa’m ben”
“Neyse önemli deÄŸil kalanı bize yeter,zenginlikte kırk yıl fakirlikte kırk yıl,Allah kimini indirir kimini bindirir.”
“Vallahi AÄŸa Allah hep beni indiriyor,hiç bindirmiyor”
AÄŸa arabacı Alinin bu sözlerine yüksek sesle kahkahalarla güler der ki.
“Ali AÄŸa herkes zengin olacak da daÄŸdaki koyunları kim güdecek, bizim köyün arabacısı kim olacak,de mi?”
“DoÄŸrusun AÄŸa o zaman kimse çalışmaz de mi?”
“Tabi çalışmaz,sen ÅŸimdi eve giderken iki çuval un yükle arabaya,yengen biraz bulgur falan versin,yeni gelen o altı çocuklu aileye bir zahmet veriver.Belki çocuklar açtır Ali AÄŸa.”
“Helal olsun AÄŸa sana …Sen olmasan bizim köyde fakirler acından ölür vallahi”
“Ne yapalım ,elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz.”
Arabacı Ali çayını içtikten sonra ,unu ,bulguru ,yağı alır ;doÄŸru altı çocuklu Ahmet’in evine varır.Ahmet Ali’yi karşılar,
”Bunları HurÅŸut AÄŸa yolladı, iÅŸ olursa da seni çağıracak tamam mı?”
Ahmet duygulanır
“Allah razı olsun. Tanımıyorum ama selam söyle AÄŸa’na.”
“Tanışırsınız nasıl olsa sen de bizim köylü oldun. Hadi bana eyvallah…” diyerek Arabacı Ali ayrılır.
Aradan yıllar geçer .Toprak komisyonu köye gelir, topraksız olanlar toprak dağılır,AÄŸa’nın elinden tapusu olmayan topraklar alınır,AÄŸa’ya az bir toprak kalır,geri kalan toprakları da AÄŸa’nın Deli satar,savar yer bitirir,HurÅŸut AÄŸa ve karısı maÄŸdur olurlar.Ahıra benzer bir eve taşınmak zorunda kalırlar.
Öte yandan altı çocuklu Ahmet’in ,ekserisi erkek olan çocukları büyür çalışır ,çabalar ,zengin olurlar. Babaları ölür.
Bir ramazan günü Büyük OÄŸlan hala arabacı olan Ali’yi çağırır.”Ali Amca bir zahmet hayır mübarek gün ÅŸunları filanlara ÅŸu ayırmış olduÄŸum unu,bulguru.yağıda HurÅŸut AÄŸa’ya ver bi zahmet.” deyince,arabacı Ali dona kalır.Bu çocukların köye geliÅŸi HurÅŸut AÄŸa’nın saltanatı gözlerinin önüne gelir,kendi,kendine ,“Allah’a ÅŸükür ,ben hala arabacıyım.” demekten kendini alamaz. EÅŸyaları yükler,indirir HurÅŸut AÄŸa araba gürültüsünü duyup dışarı çıkar,
“No Ali AÄŸa bunları kim yolladı ?” der, Ali seslenmez tekrar sorar Ali AÄŸa mecburen
“Altı çocuklu Ahmet’in büyük oÄŸlu” der. AÄŸa kapının yanındaki taÅŸa oturur ,saÄŸ elini alnına dayar,yere bakarak aÄŸlamaya baÅŸlar .Arabacı Ali AÄŸa’nın halini görüp ,cebinden üçüncü sigarasını çıkarıp uzatır ve eliyle AÄŸa’nın omzuna dokunur.
“Üzülme AÄŸa be zenginliÄŸin kalmadıysa insanlığın yaşıyor”
AÄŸa yaÅŸlı gözlerini ceketinin kollarına sildikten sonra ,
”Ali ,ben sana demedim mi Allah kimini indirir kimini bindirir. Beni indirdi o çocukları bindirdi;ama helal olsun ,alın terleriyle kazandılar.Benim dedelerim babam  demek ki haram kazanmış.Bu gönderdikleri eÅŸyaya gelince “Ä°yilik yap denize at haluk bilmese mahluk bilir diye” atasözü vardır o iÅŸte…”
“Mal mülk sadece vasıtadır,önemli olan insanlık deÄŸil mi?”
“DoÄŸru ama ben hala arabacıyım.”

Karışmam yaşasın her can hayatı
Vuslatı ölümdür ölüm var serde
Bir insan görsün cümleyi yadı
Vuslatı ölüm var ölüm var serde

Hür olmak insanın en tabii hakkı
Kabul et dostluğu reddet nifakı
Her canlıyı yutar dünyanın çarkı
Vuslatı ölüm var ölüm var serde

Kazandığın dostluk düÅŸmanın kindir
Hepimizi yaradan yaradan,birdir
KiÅŸiyi öldüren benlik kibirdir
Vuslatı ölün var ölüm var serde

Mala mülke meyil etme nafile
Yanına kar kalır çektiÄŸin çile
En güvendiÄŸin zamanda bile
Vuslatı ölüm var ölüm var serde

Güvenme oÄŸluna kızına bir gün
Bir gün köÅŸede kalırsın üzgün
Beşerisin işte budur son yazgın
Vuslatı ölüm var ölün var serde

Fakıyım anladım ömür boÅŸ imiÅŸ
O nazlı yar inen dünya hoÅŸ imiÅŸ
Gördüklerin hayalmiÅŸ düÅŸ imiÅŸ
Vuslatı ölüm var ölüm var serde

(Fakı Edeer’in Obalardan Odalara adlı kitabından alınmıştır.)